Eglise Catholique du Var - diocese-frejus-toulon.com

"Vous allez recevoir une force, celle du Saint-Esprit qui viendra sur vous. Alors vous serez mes témoins à Jérusalem, dans toute la Judée et la Samarie, et jusqu’aux extrémités de la terre"

(Actes des Apôtres, chapitre 1, verset 8)

FR | EN | PT |
Newsletter de l'église du var




Délégué épiscopal à l’information et à la communication (jusque janvier 2018)


devenir prêtre faire un don

LA BONNE NOUVELLE DU JOUR

Evangile

-


nouveaux articles

nouveaux articles la foi pour les nuls
Accueil du site > Au service du diocèse > L’évêque > Homélies > Devenez les pasteurs du renouveau évangélique des communautés chrétiennes

Devenez les pasteurs du renouveau évangélique des communautés chrétiennes

Homélie de monseigneur Rey

  Publié le dimanche 5 décembre 2010 , par Yann de Rauglaudre

La nouvelle évangélisation appelle les nouveaux prêtres et diacres à affronter une double dictature :
La dictature du relativisme,
La dictature du fondamentalisme religieux. Retrouvez ici l’intégralité de l’homélie de monseigneur Rey prononcée lors de la fête du Séminaire de La Castille le 5 décembre 2010.


Frères et soeurs, chers ordinands, chères familles,

Le séminaire de La Castille est placé au cœur de la vie de notre Eglise de Fréjus-Toulon. Cette année, nous avons la joie d’accueillir dans notre diocèse une soixantaine de candidats au sacerdoce. Ils poursuivent leurs études ici à La Castille. D’autres se trouvent, ici même ou à La Seyne, au séminaire Redemptoris Mater. D’autres encore effectuent un stage à l’extérieur. 15 nouveaux propédeutes nous ont rejoints en septembre dernier.

Il y a les candidats au sacerdoce originaires du Var, mais un certain nombre viennent d’autres régions de France, voire du monde notamment parce qu’ils sont liés à communautés nouvelles. Cette grande diversité qui caractérise le séminaire nous invite à reprendre à notre propre compte les paroles de Benoît XVI adressées à tous les séminaristes du monde entier, le 18 octobre 2010. « Le séminaire est une école d’acceptation et de compréhension mutuelles dans l’unité du corps du Christ. » Oui, l’Eglise a le charisme de tous les charismes, de leur unité en vue de l’édification du Corps. Elle a vocation à les accueillir avec générosité, à les accompagner avec soin, à les réguler avec exigence.

Benoît XVI, dans sa lettre d’indiction de l’année sacerdotale, écrivait l’an passé : « C’est de la communion entre ministres ordonnés et charismes que peut naître un élan précieux pour un engagement renouvelé de l’Eglise au service de l’annonce et du témoignage de l’Evangile »

Notre séminaire façonne ainsi un presbyterium diversifié, à l’image de ce qu’il est déjà, puisque plus de 70% des prêtres exerçant actuellement un ministère dans le Var n’y sont pas nés. Un presbyterium diversifié, à l’image aussi de notre société, en nous rappelant que plus de 60% des habitants de notre département n’en sont pas originaires, sans compter les migrations saisonnières puisque la population double chaque été.

Le défi que l’Eglise d’Occident doit relever est celui de la nouvelle évangélisation. La création d’un dicastère chargé de la promouvoir, la tenue d’un prochain synode dédié à ce sujet…traduisent la volonté de l’actuel successeur de Pierre de mettre en oeuvre ce que son prédécesseur Jean-Paul II appelait de ses voeux dans PastoresDaboVobis. « La tâche pastorale prioritaire de la nouvelle évangélisation demande une nouvelle ardeur, de nouvelles méthodes, et un nouveau langage pour l’annonce et le témoignage évangéliques. Elle exige que les prêtres soient radicalement et totalement plongés dans le mystère du Christ, et capables de réaliser un nouveau style de vie pastorale »(PDV n° 10)   Chers ordinands, chers séminaristes, la nouvelle évangélisation vous appelle à affronter une double dictature.

D’abord, la dictature du relativisme.
Le relativisme c’est le refus de tout ce qui est fondamental, absolu, non négociable, la récusation des devoirs qui s’imposent à l’homme en raison de son humanité. Ce relativisme procède, en définitive, d’une négation de la transcendance, d’une négation de Dieu, au profit d’un repli narcissique sur soi. Au nom de la prétention érigée en dogme, de disposer de soi, de son corps, de sa sexualité…on légitime toutes les formes de transgression anthropologiques et éthiques. On les banalise, on les légalise, on les subventionne. Comme le disait en son temps St Augustin : « A force de tout voir, on en vient à tout supporter, puis à tout admettre, et finalement, à tout justifier ». J’ajouterais « à tout imposer », jusqu’à déconstruire les codes familiaux et les règles de filiation, jusqu’à légitimer les atteintes à la vie, jusqu’à remettre en cause le droit de l’enfant à naître, à avoir un père et une mère. On veut générer un nouvel ordre d’humanité qui nie l’origine, qui s’affranchit de la nature humaine, qui prescrit qui doit vivre et qui mérite de mourir. Les figures symboliques d’antécédence et d’autorité (figures du père, du maître d’école, du prêtre… et même du pape) sont disqualifiées (par des curées médiatiques successives, savamment orchestrées) pour refuser l’héritage, rejeter la transmission. La mode remplace alors le modèle.

Une autre forme de dictature traverse nos sociétés, celle du fondamentalisme religieux. Ce qui se passe au Moyen Orient est dramatique pour les chrétiens persécutés et pourchassés, que l’on veut éradiquer de la carte pour gommer, à travers eux, la trace du Christ qui a foulé leur terre et dont ils perpétuent le message (Et je salue la présence parmi nous de la famille Raout, qui a fui d’Irak et dont l’oncle, évêque de Mossoul a été assassiné). Mais ce génocide des chrétiens révèle la vraie nature d’un islamisme radical, qui menace de plus en plus un Occident aseptisé et acculé à la faiblesse, et de sa démocratie et de sa démographie. Parvenu au terme d’un processus de décomposition de la foi chrétienne, l’Occident sombre dans une sorte de culture post humaniste, dans un syndrome d’épuisement moral et culturel. Le fanatisme religieux porté par la ferveur identitaire, rencontre le vide, l’inconsistance et l’errance existentielle des nouvelles générations qui sont frappées d’amnésie puisqu’on les a privées de mémoire chrétienne. Ce fondamentalisme fait vite des petits. Il est vécu comme une insurrection, une reconquête vis-à-vis d’une société occidentale qui n’a d’autre horizon que le diktat du plaisir et de la consommation.   Chers ordinands, le Seigneur vous a mystérieusement choisis, bien au-delà de vos mérites personnels, pour affronter ce double mensonge qui blesse notre monde : celui de penser que le ciel est désespérément vide, et celui de redouter que le ciel nous menace.

1) Le combat spirituel dans lequel vous allez être immergés, exige d’abord que vous vous rappeliez que vous êtes « consacrés à la mission ». Votre identité, c’est d’assumer chaque jour votre envoi. En vous livrant au Christ, corps et âme, comme le rappelle liturgiquement ce magnifique geste de prostration qui signifie la mort à vous-même, votre ensevelissement dans la Pâque du Christ (ce geste que vous accomplirez dans quelques instants devant nous), vous attesterez que l’évangélisation prend toute votre personne, vos prières, vos efforts, votre intelligence, votre corps…, que vous êtes prêts à donner votre vie pour vos frères.

Si tout chrétien est missionnaire en raison de sa consécration baptismale et de sa confirmation, votre ordination vous habilite à tenir dans cette mission la place du Christ Bon Pasteur, puisque vous agirez et parlerez en son nom.

Face au relativisme libertaire et au fondamentalisme liberticide, la réponse décisive que le Christ vous somme de prononcer, c’est celle de votre liberté baptismale et de notre sainteté sacerdotale, c’est-à-dire d’une vie radicalement saisie par le Christ qui nous a libéré du péché et de la mort. Durant toute votre vie, votre ministère consistera à porter en vous et pour nous cette exigence qui est la condition de votre fécondité et cette exigence c’est la Croix du Christ.

2) La mission du prêtre est d’être un homme qui ne parle pas pour ne rien dire mais un homme de la Parole, de la Parole de Dieu. Il a pour vocation de la connaître, d’en vivre lui-même. Elle doit habiter son cœur et nourrir sa prière. Il doit la proclamer et l’enseigner comme une parole de vie, une parole pour laquelle il risque sa vie.

Dans un monde qui a perdu ses repères, le prêtre doit être un sage. Un homme de sagesse. Car cette Parole révélée s’est faite Logos, Sagesse, Raison. La foi n’est pas en deçà de la raison, mais elle traverse la raison pour l’éclairer en retour. Quand la société cède à l’irrationnel -l’irrationnel de l’émotion et du ressenti, ou bien l’irrationnel du fanatisme et de l’endoctrinement, le prêtre réhabilite la dignité de la raison. Il réplique au relativiste que l’existence de Dieu est non seulement accessible à la raison, mais qu’elle est le point culminant et incontournable de son exercice. Il rétorque au fondamentaliste que la foi n’est pas dans le registre de la contrainte, mais dans le registre de la libre adhésion et du dialogue de la raison.

La Parole de Dieu que le prêtre énonce, n’est pas seulement sagesse, elle est aussi prophétie. Elle a pris un visage d’homme en Jésus de Nazareth. Le Verbe s’est fait chair. Face au relativisme désenchanté, face au terrorisme de l’intégrisme exacerbé, le prêtre manifeste que dans le Christ, le Ciel s’est rapproché de la terre et se déploie dans la fragilité humaine. Par pur amour, Dieu est venu jusqu’à l’homme pour le rendre à lui-même. Et le prêtre est le prophète de cet avènement, de cet abaissement que nous célébrons à Noël et dont la croix est le couronnement.

3) Le prêtre évangélise le monde en étant encore dispensateur des sacrements. Comme le rappelait le pape Benoît XVI dans sa magnifique homélie du jeudi saint 2009, Dieu nous touche et nous rencontre par le moyen des réalités matérielles : l’eau, le pain de froment, le vin, l’huile d’olive. Ce sont des dons de la Création et ils renvoient en même temps à des lieux de l’histoire de Dieu avec les hommes. Ils soulignent notre double inscription dans la Création et dans l’histoire. Grâce à eux, Dieu nous sanctifie, et le prêtre joint le geste à la Parole pour que le salut du Christ s’incarne en nous. Ces sacrements sont la réponse de l’Eglise au monde virtuel, à la fuite de l’esprit humain dans l’imaginaire, la fiction ou l’ésotérique, quand il se prive de Dieu, ou encore lorsqu’il relègue Dieu à distance, en surplomb, parce qu’il a peur de lui.

4) Chers ordinands, la nouvelle évangélisation requiert une vraie conversion pastorale de la part des baptisés, mais avant tout, des prêtres. Il s’agit de passer d’une pastorale d’entretien à une pastorale kérygmatique, c’est-à-dire à une pastorale de la première annonce de la foi. Il s’agit d’éveiller une nouvelle conscience missionnaire au sein des fidèles et des communautés. On ne se trouve plus en régime de chrétienté, comme si la foi allait de soi. Le christianisme est certes derrière nous, car nous héritons de lui, 2000 ans d’histoire, et nous nous appuyons sur le témoignage des apôtres et des saints, mais le christianisme est aussi devant nous, comme une espérance, comme une promesse, comme une responsabilité que l’Eglise, qui en a reçu le dépôt, vous confie. La lumière de l’Evangile brille déjà en vos cœurs, mais elle a aussi besoin de rayonner auprès de ceux qui l’ignorent. Cette lumière a besoin d’un lampadaire. Et ce lampadaire, c’est l’Eglise. Et ce lampadaire, ce sont chacune de nos communautés chrétiennes, dont vous allez être les ministres.

Le défi missionnaire du relativisme et du fondamentalisme appelle de votre part que vous deveniez les pasteurs du renouveau évangélique des communautés chrétiennes. Qu’elles soient des signes « théologaux » plantés en plein cœur du monde témoignant de la charité et de la diaconie du Christ, qu’elles secrètent entre tous, entre les générations, non seulement l’art de vivre comme chrétien, mais en premier lieu « l’art d’être des personnes », sans fuir le monde mais sans s’y enfermer. Nous ne relèverons pas le défi de la nouvelle évangélisation par des entreprises personnelles, quelque soient notre charisme et nos talents. La mission est apostolique, c’est-à-dire articulée, enracinée sur la communion autour de l’évêque, uni lui-même au successeur de Pierre. Benoît XVI disait encore dans sa lettre pour l’indiction de l’année sacerdotale, à l’occasion du 150ème anniversaire de la mort du St Curé d’Ars : « Le ministère ordonné a une forme communautaire radicale, et il ne peut être accompli que dans la communion des prêtres avec leur évêque. Il faut que cette communion des prêtres entre eux et avec leur évêque, enracinée dans le sacrement de l’Ordre et manifestée par la concélébration eucharistique, se traduise dans les diverses formes concrètes d’une fraternité affective et effective. »
Chers ordinands, c’est dans cette fraternité que le Seigneur, aujourd’hui, vous introduit.

+ Dominique Rey
Séminaire de l’Immaculée Conception
La Castille, le 5 décembre 2010


Merci de ne pas reproduire sans un accord préalable et sans citer la source par la publication d’un lien explicite au site


Traduction espagnole

Dia del Seminario

Hermanos y hermanas, queridos ordenandos, queridas familias,

El seminario de La Castilleestá en el corazón de la vida de nuestra Iglesia de Fréjus-Toulon. Este año, tenemos la alegría de acoger en nuestra diócesis unos 60 candidatos al sacerdocio. La mayor parte de ellos realizan sus estudios aquí en La Castille. Otros se encuentran en el seminario Redemptoris Mater en La Seyne-sur-Mer. Otros pasan un tiempo de formación en el exterior. 15 nuevos propedeutas se unieron a nosotros el pasado mes de septiembre.

Algunos seminaristas son originarios del departamento del Var. Muchos vienen de otras regiones de Francia o del Mundo. Un cierto número de seminaristas provienen de nuevas comunidades religiosas locales o internacionales. Esta gran diversidad que caracteriza el Seminario nos invita por nuestra parte a retomar las palabras del Papa Benedicto XVI dirigidas a los seminaristas del mundo entero el 18 de octubre de 2010. « El seminario es una comunidad en camino por encima de las diversas formas de espiritualidad. Los movimientos son algo magnifico. Vosotrossabeis como los aprecio y los amo como un don del Espíritu Santo a la Iglesia. No obstante, ellos deben ser evaluados por la manera como ellos se abren a la realidad católicacomún, a la vida única y común de la Iglesia de Cristo, que en toda su variedad, permanece Una sola. El seminario es una escuela de aceptación y de comprensión mutua dentro de la unidad del Cuerpo de Cristo ». La Iglesia tiene el carisma de todos los carismas, de su unidad dirigida a la edificación del Cuerpo. Ella tiene la vocaciónde acogerlos con generosidad, de acompañarlos con cuidado, y de regularlos con exigencia.

Siendo la matriz de la comunión eclesial, nuestro seminario forma de esta forma un presbiterio diversificado, imagen de lo que él ya es, puesto que más del 70% de los sacerdotes que ejercen su ministerio en el Var, no nacieron en este departamento Francés. Un presbiterio diversificado, a imagen también de nuestra sociedad, recordándonos que más del 60% de la población no es oriunda de nuestro departamento. Esto sin contar las migraciones veraniegas, pues la población dobla su número cada verano.

Benedicto XVI en una carta de inducción al año sacerdotal escribíaasí hace un tiempo : “Es de la comunión entre ministros ordenados y carismas que puede nacer un empuje precioso para un compromiso renovado de la Iglesia al servicio del anuncio del testimonio del Evangelio de la esperanza y de la caridad en todas partes del mundo”.

El desafío que la Iglesia debe confrontar en Occidente es el de la Nueva Evangelización. La creación de un dicasterio encargado de promoverla, la realización próximamente de un sínodo dedicado a este tema….traducen la voluntad de actual sucesor de Pedro de aplicar lo que su predecesor Juan Pablo II deseaba en Pastores DaboVobis : “La tarea pastoral prioritaria de la nueva evangelización incumbe todo el pueblo de Dios, y exige un nuevo ardor, nuevos métodos, y un nuevo lenguaje para el anuncio y el testimonio evangélicos. Ella exige que los sacerdotes estén radical y totalmente sumergidos en el misterio de Cristo, capaces de realizar un nuevo estilo de vida pastoral” (PDV n°10°)

Queridos ordenandos, queridos seminaristas, la nueva evangelización os llama a afrontar una nueva dictadura. Ante todo la del relativismo. Ella consiste en el rechazo de todo lo que es fundamental y absoluto. Este rechazo de los deberes que se imponen al hombre en razón de su humanidad, procede de una negación de la transcendencia, de una negación de Dios. Esta negación transfiere a la sociedad la definición de nuevas normas colectivas exaltando el ego de cada uno. Le narcisismo se convierte en el fundamento de un nuevo colectivismo. A nombre de la pretensión erigida como dogma, disponiendo de si mismo, de su cuerpo, de su sexualidad… se legitiman todas las formas de transgresiones antropológicas y éticas. Se banalizan, se legalizan, y son subsidiadas. “ Al tratar de ver todo, se llega a soportar todo, y finalmente, a justificar todo” decía San Agustín en su tiempo. Yo añadiría “a imponerlo todo” , hasta deconstruir los códigos familiares y las reglas de filiación, y hasta legitimar los ataques a la vida, a cuestionar el derecho del niño a nacer, o a tener un padre y una madre. Se quiere generar una nueva humanidad que niega el origen, que se apropia de lo que la naturaleza ha dado, que prescribe quien debe vivir y quien debe morir. Las figuras simbólicas de autoridad (figuras del padre, del maestro, del sacerdote…y aun del Papa) son descalificadas (a través de un ensañamiento mediático perspicazmente orquestado) para rechazar la herencia y la transmisión. La moda remplaza el modelo.

Otra forma de dictatura que atraviesa nuestras sociedades es el fundamentalismo religioso. Lo que ocurre en el Medio Oriente es dramático para los cristianos perseguidos y asediados, a quienes se pretende borrar del mapa, para desaparecer, a través de ellos, la huella de Cristo que recorrió esas tierras, siendo ellos los perpetuadotes de su mensaje. Este genocidio revela la verdadera naturaleza del Islamismo radical, que amenaza cada vez más el Occidente acomodado en su fragilidad, tanto de su democracia como de su demografía. Habiendo llegado al termino de la descomposición de su fe cristiana, Occidente se hunde cada vez más en una especie de cultura post humanista, en un síndrome de cansancio moral y cultural. El fanatismo religioso es portado por el fervor identitario, y encuentra el vacío y la inconsistencia existenciales de las nuevas generaciones que son golpeadas por la amnesia, puesto que ellas han sido privadas de memoria cristiana. Este fundamentalismo crea fácilmente adeptos. Es vivido como una insurrección, como una reconquista frente a una sociedad que no tiene otro horizonte que el dictado del placer y de la consumación.

Queridos ordenandos, el Señor os ha misteriosamente elegido, másallá de vuestros méritos personales, para afrontar esta mentira doble que hiere nuestro mundo : Ya sea pensar que el cielo estávacío o temer que el cielo nos amenaza.

1) El combate espiritual en el que vosotros vais a ser sumergidos exige ante todo que vosotros os acordéis de vuestra consagración a la misión. Vuestra identidad es la de asumir cada día el envío. Entregándoos a Cristo enteramente, en cuerpo y alma, como lo recuerda litúrgicamente este magnifico gesto de postración que significa la muerte a si mismo, al ser sepultados en la Pascua de Cristo (ese gesto que vosotros llevareis a acabo dentro de unos minutos delante de nosotros). Vosotros atestiguareis que la evangelización toma toda la persona, vuestras oraciones, vuestros esfuerzos, vuestra inteligencia, vuestro cuerpo…. Que vosotros estáis listos a entregar vuestras vidas por vuestros hermanos.

Si todo cristiano es misionero por su consagración bautismal y de su confirmación, vuestra ordenación os habilita a ocupar en esta misión el espacio de Cristo Buen Pastor, ya que actuareis y hablareis en su nombre.

Frente al relativismo y ante el fundamentalismo, la respuesta decisiva que Cristo os pide pronunciar es la de vuestra santidad bautismal y sacerdotal, es decir una vida radicalmente tomada por Cristo para la salvación de todos. Durante toda vuestra vida, vuestro ministerio consistirá en llevar en vosotros y por vosotros esta exigencia que es la condición de vuestra fecundidad, y esta exigencia es la cruz de Cristo.

2) La misión del sacerdote no es la de ser un hombre que dice palabras huecas, sino la de un hombre de la Palabra, de la Palabra de Dios. Su vocación es conocerla y de vivir él mismo de ella. Ella debe morar en su corazón y alimentar su oración. El debe proclamarla y enseñarla como una palabra de vida, una palabra por la cual él arriesga su vida.

En un mundo que ha perdido su norte, el sacerdote debe ser un sabio. Un hombre de sabiduría. Ya que esta Palabra revelada se hizo Logos, Sabiduría, Razón. La fe no es detrimento de la razón, sino que la atraviesa para iluminarla. Cuando la sociedad cede ante lo irracional, lo irracional de la emoción y de la sensación, o lo irracional del fanatismo y del adoctrinamiento, el sacerdote rehabilita la dignidad de la razón. El testimonia que la existencia de Dios además de accesible a la razón, es el punto culminante de su ejercicio.

Pero la Palabra de Dios que el sacerdote anuncia no es solo sabiduría, ella es tambiénprofecía. Ella tomó un rostro de hombre en Jesús de Nazaret. El Verbo se hizo carne. Ante el relativismo desencantado, ante el terrorismo del integrismo exacerbado, el sacerdote manifiesta que en Cristo el cielo se acercó a la tierra y se despliega en la fragilidad humana. Por puro amor, Dios vino al hombre para darse a sí mismo. El sacerdote es el profeta de este acercamiento, de estaproximidad de Dios que celebramos en la navidad.

3) El sacerdote evangeliza el mundo siendo el dispensador de los sacramentos. Como lo recuerda el papa Benedicto XVI en su magnifica homilía del jueves santo de 2009, Dios nos toca y nos encuentra por medio de realidades materiales : el agua, el pan, el vino, el aceite. Estos son dones de la creación y ellos recuerdan momentos de la historia de Dios con los hombres. Ellos subrayan nuestra doble inscripción en la Creación y en la historia. Gracias a ellos, Dios nos santifica, y el sacerdote une el gesto a la Palabra para que la salvación se encarne en nosotros. Estos sacramentos son la respuesta de la Iglesia al mundo virtual, a la huida del espíritu humano en lo imaginario, en la ficción o en el esoterismo, cuando él se priva de Dios, o aun cuando el hombre lo relega en la distancia porque tiene miedo de El.

4) Queridos ordenandos, la nueva evangelización requiere una verdadera conversión pastoral por parte de los bautizados, pero sobre todo de los sacerdotes. Se trata de pasar de una pastoral del “mantenimiento” a una pastoral kerigmatica, es decir, una pastoral del primer anuncio de la fe. Se trata de despertar una nueva conciencia misionera dentro de las comunidades y en medio de los fieles. No nos encontramos ya en un régimen de Cristiandad, como si la fe fuera algo obvio. El Cristianismo está detrás de nosotros pues heredamos de él 2000 años de historia y nos apoyamos en el testimonio de los apóstoles y de los santos. El cristianismo estátambién delante de nosotros, como una esperanza, como una promesa, como una responsabilidad que la Iglesia, que es su depósito, os confía. La luz del evangelio brilla ya en vuestros corazones, pero ella tiene también necesidad de iluminar aquellos que la ignoran. Esta luz, esta llama, tiene necesidad de un candelero. Este candelero son cada una de nuestras comunidades cristianas de las que vosotros seréis ministros.

El desafío misionero del relativismo y del fundamentalismo exige de vuestra parte que os convirtáis en pastores de la renovación evangélica de las comunidades cristianas. Que ellas sean signos “teologales” plantados en el corazón del mundo, testimoniando la caridad y la diaconia de Cristo, que ellas secretan entre todos, entre las generaciones, no solo el arte de vivir como cristianos, pero en primer lugar “el arte de ser personas”, sin huir del mundo pero tampoco siendo prisioneros de él. No haremos frente al desafío de la Nueva Evangelización por medio de empresas personales, sean cuales fueren nuestros carismas o talentos. La misión es apostólica, es decir articulada, enraizada en la comunión con el obispo, unido éste a su vez al Sucesor de Pedro. Benedicto XVI decía en su carta de inducción al año sacerdotal, con ocasión de el 150 aniversario de la muerte del Cura de Ars. “ El ministerio ordenado tiene una forma comunitaria radical, y el puede ser realizado solo en la comunión de los sacerdotes con su obispo. Esta comunión de los sacerdotes entre ellos y con su obispo, enraizada en el sacramento del orden, y manifestada por la celebración eucaristía, se traduce en las diversas formas concretas de una fraternidad afectiva y efectiva”.

+Dominique Rey
Seminario de la Inmaculada Concepción
La Castille, 5 de diciembre de 2010


Traduction polonaise

Bracia i siostry, drodzy wyświęcani, drogie rodziny, Seminarium w La Castille jest sercem życia naszego Kościoła Fréjus-Toulon. Tego roku, mamy radość przyjmując w naszej diecezji sześćdziesięciu kandydatów do kapłaństwa. Studiują tutaj w La Castille. Inni są tutaj, albo w La Seyne, czy w seminarium Redemptoris Mater. Niektórzy są na stażu za granicą. 15 nowych studentów propedeutyki dołączyło do nas we wrześniu.

Niektórzy seminarzyści pochodzą z regionu Var. Wielu przybyło z innych regionów Francji, czy też ze świata. Pewna liczba seminarzystów wywodzi się z Nowych Wspólnot – miejscowych lub międzynarodowych. Ta wielka różnorodność, która charakteryzuje Seminarium zachęca nas, byśmy uczynili własnymi słowa Benedykta XVI skierowane do wszystkich seminarzystów z całego świata, 18 października 2010. « Seminarium jest wspólnotą w drodze ponad różnymi formami duchowości. Ruchy w Kościele są czymś wspaniałym. Wiecie, jak bardzo je cenię i kocham, bo są darami Ducha Świętego dla Kościoła. Mamy je oceniać jednak w miarę jak otwierają się na wspólną katolicką rzeczywistość, na życie jedynego i wspólnego Kościoła Chrystusowego, który mimo całej swej różnorodności, pozostaje jeden. Seminarium jest szkołą przyjmowania i wzajemnego zrozumienia w jedności Ciała Chrystusa ». Kościół ma charyzmat wszystkich charyzmatów, ich jedności w budowaniu Ciała. Ma powołanie wielkodusznego przyjmowania ich, troskliwego towarzyszenia im, odpowiedniego nimi kierowania.

Łono naszej wspólnoty kościelnej, nasze seminarium kształtuje w was zróżnicowane kapłaństwo, na wzór naszej diecezji, ponieważ ponad siedemdziesiąt procent księży pracujących nie są urodziło się w naszym regionie Var. Wspólnota kapłańska zróżnicowana, jak i nasze społeczeństwo, bo ponad sześćdziesiąt procent ludności z naszego departamentu nie pochodzi stąd, nie licząc stałej migracji sezonowej, kiedy to liczba ludności podwaja się każdego lata.

Benedykt XVI, w swoim liście rozpoczynającym rok kapłański, w ubiegłym roku napisał : « Cenny zryw może zrodzić się z jedności między wyświęconymi sługami a charyzmatami, by odnowić Kościół zwiastujący Dobrą Nowinę i dający świadectwo Ewangelii nadziei i miłości wszędzie w świecie ».

Wezwaniem dla Kościół Zachodu jest nowa ewangelizacja. Stworzone dykasterium, by ją promować wyraża program przyszłego synodu jej poświęconego. Zawarta w nim wola aktualnego następcy św. Piotra, by wcielać w życie to, co jego poprzednik Jan-Paweł II wyraził jako swoje życzenie w Pastores Dabo Vobis. „Pierwszorzędne zadanie duszpasterskie nowej ewangelizacji spoczywa na całym Ludzie Bożym i domaga się nowego zapału, nowych metod i nowego sposobu mówienia, aby ogłaszać i świadczyć o Dobrej Nowinie. Wymaga ono, by księża byli radykalnie i całkowicie zanurzeni w tajemnicy Chrystusa i zdolni do realizowania nowego pasterskiego stylu życia” (PDV n° 10).

Drodzy wyświęcani, drodzy seminarzyści, nowa ewangelizacja wzywa was do stawienia czoła nowej dyktaturze. Najpierw dyktaturze relatywizmu. To odrzucenie wszystkiego co jest fundamentalne, absolutne. To wyzwanie spowodowane jest zanegowaniem transcendencji, istnienia Boga. Ta negacja przenosi na społeczeństwo definicję nowych form wspólnotowych wychwalając ego każdego z nich. Narcyzm jest łożem kolektywizmu. W imię tak stworzonego dogmatu, używania sobie, hołdowania swemu ciało, swojej płciowości…dając prawo istnienia wszystkim formom przekraczającym to co ludzkie i etyczne. Banalizuje się je, legalizuje, subwencjonuje. « W miarę jak wszystko widzimy, wszystko przyjmujemy, potem na wszystko pozwalamy, a w końcu wszystko usprawiedliwiamy », mówił w swoich czasach św. Augustyn. Dorzucę jeszcze « wszystko narzuca », aż do zniszczenia kodeksu rodzinnego i praw usynowienia, aż do usprawiedliwienia wszelkiego zamachu na życie, kwestionując prawo dziecka do narodzin, do własnego ojca i matkę. Chce się zarządzać nowym rodzajem ludzkości, który zaprzecza początkowi, który wyzwala się z tego, co dała ludzka natura, decydując kto ma żyć, a kto umierać. Dawne symboliczne formy poprzedników i autorytetów (postać ojca, nauczyciela szkoły, kapłana… a nawet i papieża) są dyskwalifikowane (przez następujących po sobie wodzów mediów, odpowiednio dobieranych), aby odrzucać dziedzictwo, odrzucać przekazywanie pokoleniom wartości. Moda zastępuje model = przykład.

Inna forma terroryzmu przeszywa nasze społeczeństwa, jest nią fundamentalizm religijny. To, co dzieje się na Bliskim Wschodzie, to dramat prześladowanych i wyrzucanych chrześcijan, których chce się usunąć, wymazać z mapy świata, a w nich, ślady Chrystusa, który przemierzał ich ziemie, czego są świadkami. Przecież to ludobójstwo ujawnia prawdziwą naturę radykalnego islamu, który grozi coraz bardziej Zachodowi wyjałowionemu i osłabionemu, jego demokracji i demografii. Dochodząc do kresu rozkładu chrześcijańskiej wiary, Zachód brnie w rodzaj kultury post humanistycznej, w syndrom moralnego i kulturowego wyczerpania. Fanatyzm religijny przenoszony przez gorliwe utożsamianie, napotyka na pustkę lub błędy egzystencjalne nowych pokoleń, dotkniętych zapomnieniem, bo pozbawiono je chrześcijańskich korzeni. Fundamentalizm szybko płodzi następców. Przeżywany jest jak powstania, rewanże za wytrzebienie z wartości nie mając innych perspektyw jak tylko dyktaturę przyjemności i konsumpcji.

Drodzy wyświęcani, w tajemnicy wybrania, Pan nie patrzy na wasze osobiste zasługi, lecz chce, abyście stawiali czoła tej podwójnie raniącej nasz świat tragedii : ludzi myślących, że niebo jest beznadziejnie puste, oraz bojących się, że niebo nas przytłoczy.

1) Walka duchowa, w jakiej zostaniecie zanurzeni, wymaga od was, byście nie zapominali, że jesteście « konsekrowani do misji ». Wasza tożsamość, to codzienne wypełnianie waszego powołania. Oddając Chrystusowi, swe ciało i duszę, jak liturgicznie przypomina nam ten wspaniały gest prostracji (leżenia na ziemi) oznaczający, że umarliście sobie, to wasze paschalne pogrzebanie w Chrystusie (za chwilę spełnicie ten gest), zaświadczając, że ewangelizacja opanowuje całą waszą osobę, modlitwy, wysiłki, rozum, wasze ciało, iż jesteście gotowi dać życie za braci Jeśli każdy chrześcijanin jest misjonarzem z racji poświęcenia w chrzcie i bierzmowania, wasze wyświęcenie upodabnia was do Chrystusa Dobrego Pasterza, do misji Chrystusa, bo będziecie działać i mówić w Jego imię.

Wobec relatywizmu i fundamentalizmu, ostateczna odpowiedź jakiej Chrystus od was oczekuje, to wasza świętość wywodząca się ze chrztu i kapłaństwa, to znaczy życia radykalnie opanowanego przez Chrystusa dla zbawienia wszystkich. Przez całe życie waszej posługi będziecie nosić w sobie ten wymóg, zakładający waszą duchową płodność.

2) Misją księdza jest być człowiekiem słowa (a nie człowiekiem księgi !), być człowiekiem Słowa. Jego powołaniem jest poznawanie go, przeżywając je samemu. To Słowo powinno zamieszkiwać w jego sercu i karmić jego modlitwę. Ma je głosić i nauczać go jako Słowo Życia.

W świecie, który utracił swoje ukierunkowania, kapłan ma być mędrcem. To objawione Słowo stało się Logosem, Mądrością, Rozumem. Akt wiary nie jest pozarozumowy, ale przechodzi przezeń i go dopełnia. Podczas gdy społeczeństwo ustępuje irracjonalności emocji i obrazu, czy też fanatyzmu i indoktrynacji, kapłan rehabilituje godność rozumu. Świadczy, że istnienie Boga jest nie tylko dostępne rozumowi, ale jest punktem szczytowym i nie do uniknięcia w jego egzystencji.

Przecież Słowo Boga, które ogłasza kapłan to nie tylko mądrość, ono jest również proroctwem. Przybrało Oblicze Jezusa z Nazaretu. Słowo stało się Ciałem. W obliczu zawodzącego relatywizmu, w obliczu przemocy i skrajnego integryzmu, kapłan ukazuje, że w Chrystusie, Niebo zbliża się do ziemi, bóstwo zamieszkuje ludzką ułomność. Bóg przyszedł do człowieka, aby mu go powierzyć. A kapłan jest prorokiem tego wydarzenia, tego uniżenia się jakie świętujemy w Boże Narodzenie.

3) Kapłan ewangelizuje świat udzielając sakramentów. Jak przypominał o tym papież Benedykt XVI w swojej wspaniałej homilii o rzeczywistościach materialnych, woda, chleb pszeniczny, wino, oliwa z oliwek. Są to dary Stworzenia i nieustannie odwołują się do miejsc historii zbawienia. Podkreślają nasze podwójne wpisanie są w Stworzenie i w historię. Dzięki nim, Bóg nas uświęca, a kapłan łączy gest i Słowo, aby zbawienie Chrystusa wcieliło się w nas. Odpowiedzią Kościoła na świat wirtualny, na uciekanie ludzkiego ducha w wyobraźnię lub w ezoteryzm, kiedy pozbawiamy się Boga, albo odsuwamy Go, bo się Go boimy.

4) Drodzy księża, nowa ewangelizacja zakłada prawdziwe nawrócenie duszpasterskie ochrzczonych, ale przede wszystkim, księży. Chodzi o przejście z duszpasterstwa podtrzymującego przy życiu do duszpasterstwa kerygmatycznego (nauczającego), tj. pierwotnego głoszenia wiary. Chodzi o przebudzanie nowej świadomości w łonie wiernych i wspólnot. Nie żyjemy w czasach rządów chrześcijaństwa, jakby wiara wywodziła się sama z siebie. Chrześcijaństwo jest za nami, bo dziedziczymy po nim 2000 lat historii i opieramy się na świadectwie apostołów i świętych, ale chrześcijaństwo jest również przed nami, jako nadzieja, obietnica, odpowiedzialność za to, co Kościół, który otrzymał depozyt wiary, wam powierza. Światłość Ewangelii już świeci w waszych sercach, ale potrzebuje ona również świecenia przy tych, którzy o niej nie wiedzą. Ta światłość potrzebuje świecznika. A tym świecznikiem jest Kościół. I tym świecznikiem jest każda z naszych chrześcijańskich wspólnot, których jesteśmy sługami.

Wyzwanie misyjne jakie stawia nam relatywizm i fundamentalizm, przypomina nam, że stajemy się pasterzami odnowy ewangelicznej wspólnot chrześcijańskich. Jakimikolwiek byłyby znaki « teologalne » zasadzone w samym sercu świata świadcząc o miłości i diakonii Chrystusa, niech emanują na wszystkich, na pokolenia, nie tylko jako sztuka chrześcijańskiego życia, ale również jako « sztuka bycia osobami », bez uciekania przed światem, ani zamykania się w nim. Nie odpowiemy na wezwanie nowej ewangelizacji przez osobiste przedsiębrania, jakimkolwiek byłby nasz charyzmat i nasze talenty. Misja jest apostolska, tzn. wyartykułowana, zakorzeniona na komunii z biskupem, a on sam zjednoczony z następcą św. Piotra. Benedykt XVI mówił jeszcze w swoim liście na rozpoczęcie roku kapłańskiego, z okazji 150-tej rocznicy śmierci św. Proboszcza z Ars : « Posługa wyświęconych ma radykalną formę wspólnotową, i może być zrealizowana jedynie w komunii z księżmi i ich biskupem. Trzeba, aby ta komunia księży i ich biskupa, zakorzeniona była w sakramencie kapłaństwa i wyrażała się poprzez wspólne sprawowanie Eucharystii, przybierając różne konkretne formy braterstwa wrażliwego i skutecznego »

+ Dominique Rey
Seminarium Niepokalanego Poczęcia
La Castille, 5 grudnia 2010











 
Contacts | Mentions légales | Plan du site | Contributeurs | Espace privé | RSS | cef.fr | messesinfo.cef.fr | rcf.fr | webTvCn.eu | domaine-castille.fr | bonnenouvelle.fr

Conception et développement : bonnenouvelle.fr

http://www.diocese-frejus-toulon.com/Devenez-les-pasteurs-du-renouveau.html